Giriş
Street Fighter serisini biraz gezince, orada gördüğüm Final Fight karakterleri yüzünden son zamanlarda zamanlarda ilgimi çeken bir oyun olmuştu Final Fight. Beat 'em up oynamayı bile seven birisi değilim, ama garip bir şekilde ilgimi çekti. Oynayıp bitirince de bir inceleme yapmaya karar verdim.
Oyun 1989'da Arcade'e çıkıyor, muhtemelen en iyi sürümü de o. Bu yüzden Arcade sürümünü PS2'ye çıkan Capcom Classics Collection Vol.1 paketinden oynadım. Final Fight içeren benzer paketler PSP'de ve PC'de de var. MAME kurup da oynayabilirsiniz ama ben beceremedim.
SNES sürümü de var, ama pek önermem, çünkü sansür, kaldırılan karakter, eksik ara sahneler, düşman sayısında düşüş gibi şeyler var. Tam deneyim için Arcade sürümü en iyisi.
Street Fighter serisini biraz gezince, orada gördüğüm Final Fight karakterleri yüzünden son zamanlarda zamanlarda ilgimi çeken bir oyun olmuştu Final Fight. Beat 'em up oynamayı bile seven birisi değilim, ama garip bir şekilde ilgimi çekti. Oynayıp bitirince de bir inceleme yapmaya karar verdim.
Oyun 1989'da Arcade'e çıkıyor, muhtemelen en iyi sürümü de o. Bu yüzden Arcade sürümünü PS2'ye çıkan Capcom Classics Collection Vol.1 paketinden oynadım. Final Fight içeren benzer paketler PSP'de ve PC'de de var. MAME kurup da oynayabilirsiniz ama ben beceremedim.
SNES sürümü de var, ama pek önermem, çünkü sansür, kaldırılan karakter, eksik ara sahneler, düşman sayısında düşüş gibi şeyler var. Tam deneyim için Arcade sürümü en iyisi.
Ana inceleme
Hikaye
Oyunun basit ama serseri dövmemize teşvik edici bir hikayesi var. Ayrıca oyun 1989'da çıkan bir Arcade oyununa göre bayağı sinematik bir giriş yapıyor.
Çetelerin kol gezdiği Metro City'de yeni başkan olmuş Haggar, şehirdeki suçu bitireceğini söylüyordu, bunu duyan Mad Gear çetesi de Haggar'ın kızını kaçırıyor. Tabii Haggar'da öküz gibi adam olunca boyun eğmiyor, yanına tanıdıklarını alıp tüm çeteyi kafa göz dövmeye gidiyorlar ve kızını kurtarmaya çalışıyorlar.
Hikaye
Oyunun basit ama serseri dövmemize teşvik edici bir hikayesi var. Ayrıca oyun 1989'da çıkan bir Arcade oyununa göre bayağı sinematik bir giriş yapıyor.
Çetelerin kol gezdiği Metro City'de yeni başkan olmuş Haggar, şehirdeki suçu bitireceğini söylüyordu, bunu duyan Mad Gear çetesi de Haggar'ın kızını kaçırıyor. Tabii Haggar'da öküz gibi adam olunca boyun eğmiyor, yanına tanıdıklarını alıp tüm çeteyi kafa göz dövmeye gidiyorlar ve kızını kurtarmaya çalışıyorlar.
Oynanış
Bu gaza getirici başlangıcın ardından 3 karakter seçilebiliyor. Hepsinin kendine göre farklı oynanışı var, ben daha çok Cody ve Haggar'ı seviyorum. Özellikle Haggar ile millete güreş hareketleri çekmek aşırı tatmin edici. Bir suplex çekiyor içinizin yağları erir.
Oyun 2 tuş ile oynanıyor, atak tuşu ve zıplama tuşu, bu da oynanışı basit ve çok kolay alışılır yapıyor. Farklı hareketleri genelde atak yönünü değiştirerek yapıyorsunuz, ayrıca iki tuşa basınca az canınızı götüren ama sizi kötü durumlardan kurtaran hareketler yapılabiliyor. Bu da milleti tam anlamıyla dağıtıyor.
Kötü durumlar demişken, oyunu özellikle tek karakter ile oynuyorsanız bu duruma düşmeniz bayağı kolay. Siz düşmanları onlara şans vermeden dövebildiğiniz gibi, onlar da sizi hiç şans vermeden dövebiliyorlar. Bazen sizi kıstırdıkları gibi canınızın yarısını veya tamamını alabiliyorlar. O yüzden bir sürü düşman tarafından kıstırılmamaya dikkat etmek lazım.
Oyunu orta zorlukta oynadım ve zamanın diğer oyunlarına göre biraz daha kolay bir oyun. Tabii boss savaşları her zamanki gibi bayağı kazık olabiliyor. Ama bu oyun Metal Slug'ın konsol sürümleriyle aynı kaderi paylaşıyor. Oyun ne kadar zor olursa olsun, sonsuz miktarda jeton atabildiğinizden, istediğiniz zaman kaldığınız yerden devam edebiliyorsunuz. Bu da sevdiğim bir olay, çünkü zaman zaman 1 bar can bile kaybedebiliyorsunuz.
Oyun garip bir şekilde bayağı komik bir oyun. Özellikle son bölümlerde oyun tam bir kaos oluyor. Variller yuvarlanıyor, molotof atanlar geliyor, herkes bir yana uçuyor. Böyle şeyler olunca gülmemek elde değil. Uçurduğunuz birisi başkalarına çarpınca o da uçuyor, adamlar 1989'da ne fizik yapmışar.
Oyunun oynanışını genel olarak sevdim, hafif bir takozluk var ama eğlenmenize engel olacak kadar değil, gayet cilalı bir oynanışa sahip. Zaten 1 saat içinde kolayca bitirebiliyorsunuz.
Bu gaza getirici başlangıcın ardından 3 karakter seçilebiliyor. Hepsinin kendine göre farklı oynanışı var, ben daha çok Cody ve Haggar'ı seviyorum. Özellikle Haggar ile millete güreş hareketleri çekmek aşırı tatmin edici. Bir suplex çekiyor içinizin yağları erir.
Oyun 2 tuş ile oynanıyor, atak tuşu ve zıplama tuşu, bu da oynanışı basit ve çok kolay alışılır yapıyor. Farklı hareketleri genelde atak yönünü değiştirerek yapıyorsunuz, ayrıca iki tuşa basınca az canınızı götüren ama sizi kötü durumlardan kurtaran hareketler yapılabiliyor. Bu da milleti tam anlamıyla dağıtıyor.
Kötü durumlar demişken, oyunu özellikle tek karakter ile oynuyorsanız bu duruma düşmeniz bayağı kolay. Siz düşmanları onlara şans vermeden dövebildiğiniz gibi, onlar da sizi hiç şans vermeden dövebiliyorlar. Bazen sizi kıstırdıkları gibi canınızın yarısını veya tamamını alabiliyorlar. O yüzden bir sürü düşman tarafından kıstırılmamaya dikkat etmek lazım.
Oyunu orta zorlukta oynadım ve zamanın diğer oyunlarına göre biraz daha kolay bir oyun. Tabii boss savaşları her zamanki gibi bayağı kazık olabiliyor. Ama bu oyun Metal Slug'ın konsol sürümleriyle aynı kaderi paylaşıyor. Oyun ne kadar zor olursa olsun, sonsuz miktarda jeton atabildiğinizden, istediğiniz zaman kaldığınız yerden devam edebiliyorsunuz. Bu da sevdiğim bir olay, çünkü zaman zaman 1 bar can bile kaybedebiliyorsunuz.
Oyun garip bir şekilde bayağı komik bir oyun. Özellikle son bölümlerde oyun tam bir kaos oluyor. Variller yuvarlanıyor, molotof atanlar geliyor, herkes bir yana uçuyor. Böyle şeyler olunca gülmemek elde değil. Uçurduğunuz birisi başkalarına çarpınca o da uçuyor, adamlar 1989'da ne fizik yapmışar.
Oyunun oynanışını genel olarak sevdim, hafif bir takozluk var ama eğlenmenize engel olacak kadar değil, gayet cilalı bir oynanışa sahip. Zaten 1 saat içinde kolayca bitirebiliyorsunuz.
Grafikler, atmosfer, müzikler
Oyunun grafikleri bayağı iyi, karakterler bazen değişik durabilse de arka plan grafikleri bayağı güzel duruyor. Güzel bir atmosfer ile de bu grafikleri birleştirmişler. Şehrin her tarafı çetelerden nasibini almış, metroların camları kırık, her yerde yazılar vesaire var.
Düşmanların da oturdukları yerden kalkıp bize dalmaları, atmosferi daha da güzel yapıyor. Ama aynı şeyi müzikler açısından söyleyemeyeceğim, o konuda pek elle tutulur bir şey yok maalesef. Açıp dinleyeceğim müzikler değil, ama oyun içinde iş görüyor.
Oyunun grafikleri bayağı iyi, karakterler bazen değişik durabilse de arka plan grafikleri bayağı güzel duruyor. Güzel bir atmosfer ile de bu grafikleri birleştirmişler. Şehrin her tarafı çetelerden nasibini almış, metroların camları kırık, her yerde yazılar vesaire var.
Düşmanların da oturdukları yerden kalkıp bize dalmaları, atmosferi daha da güzel yapıyor. Ama aynı şeyi müzikler açısından söyleyemeyeceğim, o konuda pek elle tutulur bir şey yok maalesef. Açıp dinleyeceğim müzikler değil, ama oyun içinde iş görüyor.
Son değerlendirme
Final Fight yarım saat, bir saat gibi bir süre içerisinde bitirebileceğiniz eğlenceli bir Beat 'em up oyunu. Özellikle 2 kişi oynayabilirseniz tadından yenmez. Denemediyseniz bence deneyin, zaten kısa bir oyun. Artık incelemenin artık sonuna gelmiş durumdayız, ben değerlendirme puanını verip kaçıyorum.
Değerlendirme puanı:
8.0
Final Fight yarım saat, bir saat gibi bir süre içerisinde bitirebileceğiniz eğlenceli bir Beat 'em up oyunu. Özellikle 2 kişi oynayabilirseniz tadından yenmez. Denemediyseniz bence deneyin, zaten kısa bir oyun. Artık incelemenin artık sonuna gelmiş durumdayız, ben değerlendirme puanını verip kaçıyorum.
Değerlendirme puanı:
8.0
Son düzenleme:
