Nihilizm | varoluştaki anlamı bulamamak

Özellikle son zamanlarda eve çok fazla kapandım artık yaz tatili malum, yatıyorum, kalkıyorum, telefon-TV-PC üçlüsü ile günü geçiriyorum sonra tekrar günlük rutin, pek fazla arkadaşım yok hatta 2 tane var diyebilirim ve biri zaten Türkiye'ye geri dönüyor bir daha onu hiç görmeyebilirim.

Çok fazla şeyi kafaya takıyorum, her gün modum değişiyor ama son zamanlarda o kadar depresif ve nihilist bir insan oldum ki hiçbir şey yapmak istemiyorum ne yapsam boş olacağını düşünüyorum hiçbir şey benim için yolunda ilerlemiyor, geçen sene çok mutlu bir kişiliğe sahiptim ama artık aynı şeyleri yapmaktan midem bulanıyor kendimi bir robot gibi hissediyorum. Her akşam uykumda ölmeyi umut ediyorum en azından ölürsem kafama takabileceğim bir sorunum olmayacak. Diğer insanları çok fazla kıskanıyorum bazı durumlarda ben daha iyi olmalarını kabullenemiyorum, ve bunu değiştirmek için çabalamıyorum çünkü benim için bir önemi kalmadı bugün dünya yok olsa havalara uçacak bir insanım keşke öyle olsa. Hiçbir zaman mutlu olamayacağım, ve mutlu olacağını düşünen insanları çok ezikçe görüyorum bahsettiğim olay beni nihilist biri yapar mı bilgim yok.

İntiharı şimdilik düşünmüyorum, çünkü çok meraklı bir insanım ve sonunun nereye gideceğini merak ediyorum 2-3 sene gibi bir süre verdim kendime.

845 dedi:

Bir kız bul kendine düzelirsin.

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

Bir ilişkiyle uğraşacak durumda değilim, kimsenin egosunu besleyip daha iyi hissetmeleri için boş sevgi sözcükleri ile dil dökemem.

neo1095 dedi:

Yaşadığın günlük döngü muhtemelen hayatını cehenneme çeviren en temel şey, en azından gündelik hayatta her şeyi değiştiremesen bile yavaştan almaya bak. Ne bileyim, en başında yeni arkadaşlar bulmak gibi. Şu koca dünyada senin kafa denginde hiç mi insan yok? Vardır elbet. Ve sana hayat konusunda hak verdiğim kısımlar var, ama acısıyla tatlısıyla hayat böyle oturup konuşmamızın bunu değiştirmeyeceği bir gerçek.

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

Arkadaşlığa ve dostluğa inanan bir insan değilim çünkü daha önce hiç düzgünce deneyimlemedim, dost dediğim kişiler artık adımı bile hatırlamıyor, hayat acısıyla tatlısıyla var ama o tatlı kısmı bana hiç denk gelmedi evet konuşarak bir şeyler düzelmiyor en doğrusu harekete geçip kendi canını yakıp kurtulmak başka bir yolu yok.

neo1095 dedi:

Hocam daha önce iyi bir dostluğa sahip olmamanız anlaşılabilir bir şey ancak sırf bu yüzden pes etmek kabul edilebilir değil. Hayatı bu şekilde döngü içerisinde yaşamaya devam etmenin robot olmaktan farkı nedir ki? Belki de hayata karşı bu kadar karamsar olmanızın en temel sebebi bile bu döngünüz olabilir. Bir şeyler için çabalamazsanız hiç bir şey değişmiyor, kendim deneyimlemiş biri olarak söylüyorum bunu. Lütfen intihar tarzı şeylerin bir çözüm olacağını falan düşünme

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

Ben yıllardır çabalıyorum ama olmuyor işte üzerimde bir lanet var ölünceye dek çözülmeyecek bir lanet, 17 yıldır yüzü gülmeyen bir insanım, geçip gider bir gün ben de mutlu olacağım diyerek kendimi kandırdım, boşa umutlu olmak, umutsuz olmaktan çok daha tehlikeli bir durum. O yüzden o motivasyon saçmalıklarını geçeli çok oldu.

Mali Demokratoğlu dedi:

Ama bunu size sadece bir tavsiye olarak verebilirim. Yapmayı sevdiğiniz şeyi bulun.

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

Yapmak istediğim şeyi yapamıyorum sorunda bu zaten, yapmak istediğim şey küçük bir hobi değil hobi geçici kısa bir kendini kandırma dönemidir, yapmak istediğim şey ölüp gitmek onu da şimdilik yapamıyorum.

Mali Demokratoğlu dedi:

Şimdi, elinde bulunan ekmeği mi yersin yoksa köfte yeme umudunu mu sürdürürsün?

Peki, kendini kandırsan ne kaybedeceksin? Zaten olmak istemediğin hayatı yaşıyorsun.

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

Elimde bulunan ekmeği yerim, köfte yeme umudu ile devam edersem aptal bir hayalperest olup çıkarım, toz pembe dünyada yaşadığımı falan düşünürüm.

Kendimi kandırırsam hiç bir şeyin gerçek yüzünü göremem herkes gerçeklerle yüzleşmekten korkuyor ve bu yüzden kendini kandırıyor dediğim gibi umut, umutsuzluktan daha tehlikeli.